Rozległe masywy leśne, będące pozostałością dawnej puszczy karpackiej, nie tylko wzbogacają pejzaż Iwonicza i południowych rejonów gminy, ale przede wszystkim decydują o istnieniu specyficznego mikroklimatu posiadającego leczniczy, uzdrowiskowy charakter.

W poszczególnych miejscowościach gminy zachowały się ciekawe obiekty zabytkowe. W Iwoniczu drewniany kościół (konsekrowany w 1464 roku), pałac Załuskich (II połowa XIX w.), w Lubatowej godny obejrzenia jest neogotycki kościół parafialny (1912-1921), a w samym Iwoniczu-Zdroju zabytkowy charakter ma kompleks obiektów zdrojowych.

Bogactwem naturalnym gminy są obfite źródła wód mineralnych. Są to wody kwasowęglowe: chlorkowo-wodorowęglanowo-sodowe, fluorkowe, bromkowe, jodkowe, borowe. One to oraz klimatyczne walory Iwonicza-Zdroju (duża zawartość w powietrzu jodu, bromu i ozonu, brak zanieczyszczeń atmosfery) przesądziły o powstaniu uzdrowiska, jednego z najstarszych w Polsce. Opisywane już w 1578 roku, w XVII stuleciu znane było w całej Europie. Jego rozkwit nastąpił w połowie XIX wieku i mimo zniszczeń wojennych trwa do tej pory.

Profil leczniczy uzdrowiska jest bardzo szeroki i obejmuje neurologię, gastrologię, laryngologię, narządów ruchu, dróg oddechowych, skóry itp.

Kuracjusze mają do dyspozycji liczne sanatoria, ośrodki wczasowe, pensjonaty, szpital uzdrowiskowy, pijalnię wód mineralnych, nowoczesny zakład przyrodoleczniczy, bazę rekreacyjną i sportową (basen kąpielowy, korty tenisowe, wyciąg narciarski), obiekty rozrywkowe (kino, kawiarnie, muszla koncertowa) i gastronomiczne.

Źródło: www.iwonicz-zdroj.pl